Dumanı da vardır şu dağların başında
Gönlüm kaldı toprağında taşında
Bir ben değil cümle âlemin başında
İmanım dağlar Bozdoğan’ın söğüdü
Çok verdiler ben tutamadım öğüdü
Ah gökyüzünde dağınık duğunuk bulutlar
Kimi ardımdan kimi yüzümü öğütler
Ah evveliydi özü sözü doğru yiğitler
İmanım dağlar yârim gitti gelmedi
Gudurası çaylar bir yudum su vermedi
Dalıyor gözlerime, uzaklarda aramasam da Doyamadım özlemine, tuzaklar var yollarımda Dalarım gözlerine, kanarım yine sözlerine Yansam da doyma küllerime Dalarım
Yaktım bu gönlü, deli divanım Güzeller yıktı bilmeden binamı Ah, düştü gözlerimden hatıralarım Cebinde gençliğim, içimde sancılarlayım Bu aşkın itibarını
Vurgun yemiş misali gönlüm tutuldu aşka Ciğerimden yanıyorum ben bu defa başka Bu yangın benle ölünceye dek yaşasın varsın Dünyanın
Beni bir yerde bir kadın bulmuş gibi Tıkananan gönlüm görmüş dibi Beni bir yerde bu kadın gömmüş gibi Her doğru
Önceki Söz