Emre FEL – Yine Gel
Bağladım canımı bir yâre Ağlarım, gülmemem bu hâle Dağladı, bir yanım divane Ağlarım, bulamam bir çare Ağlıyorum ben Yanıyorum, gel...
Bağladım canımı bir yâre Ağlarım, gülmemem bu hâle Dağladı, bir yanım divane Ağlarım, bulamam bir çare Ağlıyorum ben Yanıyorum, gel...
Ellerini bana ver Gel bana, nazlı güzel Gecelere gün yüzü ver Bana yine geceleri gel Yana yana gönlünü ver Gel...
Hadi dön, naz etme, yârim, gel Karakollar evim oldu, gel Deli kantar kafeste Tolanır durur aheste Sen buna cahil heves...
Karşılaştık yar seninle Ben de bu yolun yolcusuydum derinde Başka yol yok bundan böyle Yangın sarmış, her yanım’ mecnun biçimde...
Öyle ayrı gayrı olmaz Sen günahsız ben günahsız Başkasından medet ummak? Ne sen vefasız ne ben vefasız Bir inat uğruna...
Yâr, başım ağırdı dumanda Vurma, günahımı alma Aklın o cani yalanda Salmadın gitsin Mazlumun ahını al da Devranı döndür o...
Bin günahla savaşılmaz Yalnız kalırsan Mahvolursun, can dayanmaz Ziyan olursan Dayan n’olursun Ya da Bırakın deli vursun O diken beni...
Bir akşamüstü durdu zaman Yar dedi gel bahar olsun hemen İstedim vermediler bana, deli adam olmaz dediler Bilmeden taşlarlar Neler...
Bahar gözlerin’ deminde Soluyor güllerim elimde Ne yazık ellerim elinde Gidiyorsun sanırım Yanarım ah deli divane Bir eda, bu hâlime...
Düşündürdü yine beni gözlerin Her bakışı içimde ateş olur Beni benden alır senin sözlerin Biri biter ötekisi dert olur Beni...
Kara sevda dilim ermez, sever olunca Ne tükenmez derim eyvah, keder alınca Deli gönlüm yolu bilmez, can ağarınca Yolu bilmez...
Hasret, hasretim sana Vurgunum sana, ömrüm Özlem, özlemin yara Gel bana, bana, ömrüm Yâr bensiz yatamazmış, gözlerine uyku haram Yâr...