Cem ADRİAN – Zincir
Artık bilmediğin Gelip geçmediğin Hiç görmediğin bir yerdeyim Sensiz Artık bakmadığın Beni duymadığın Issız, sormadığın bir yerdeyim Sensiz Umudum yok...
Artık bilmediğin Gelip geçmediğin Hiç görmediğin bir yerdeyim Sensiz Artık bakmadığın Beni duymadığın Issız, sormadığın bir yerdeyim Sensiz Umudum yok...
Bir masaldı sonu baştan belli bilinen Ve bir kаhrаmаndım ben, kendine yenilen Çаresiz, sessiz ellerimle yeniden İzledik onu burdаn çekip...
Artık görmediğin o yerdeyim Sessiz, duymadığın bi’ şarkı Artık yazmadığın bi’ sözdeyim Hiç ardına bakmayan bir yolcu (Bir yolcu) Değmedi...
Kurumuş çiçekleri sulayan biri var Hâlâ, hâlâ Yıkanmış sokaklarda ayak izleri arıyor Hâlâ, hâlâ Yanmış fotoğraflar çerçevelerde Hâlâ, hâlâ Siyah...
Yalnız bir sır gibi Yol aldım günlerce Hayaller ve martılar Yardım etti gizlice Sessiz bir kurşun gibi Atıldım birden göğe...
Yeniden, yeniden, yeniden Yeniden, yeniden, yeniden Uçacak kalbimin kuşları Açacak kırılan kanatları Yeniden, yeniden, yeniden Yeniden, yeniden, yeniden Uçacak kalbimin...
Bir yanım çiçek açar Bir yanım hep sonbahar Kar gibi erir ömrüm İçimden sana akar Nereye kaçsam da hep Yollarım...
Vazgeçmek, yenilmekten acı Kalmadı inancım Sen de yoksun artık Göğsümde bir sancı Gözyaşlarıma sor Onlar sana anlatır Bu şehirde hapisim...
Kör noktalar vardır her aşkta İnsan doğar ölmez o suçla Orada o küçük çocukla kalan Ağlar hayatın sonsuzluğuna Hiç konuşmaz...
Artık sessizce damlayan o gözyaşımda, sen Yaprak yaprak dökülen de dallarımda, sen Geçtiğim yol, içtiğim su Düştüğüm yer, hepsi sen,...
Bu gece şehir siyah beyaz Saçlarında kar bembeyaz Yürüyor kadın, siyah beyaz Kalbinde aşk hep kar beyaz Sessiz bir deniz,...
Sevgilim sevme beni Söyleme, tut kalbini Kırmızı bir ormanım ben Dur, girme, sevme beni Kuş olup git sen Yaşamak kolayken...